Homo homini lupus est...

Δυσπιστία στο σπίτι, δυσπιστία στη γειτονιά, δυσπιστία στη δουλειά, δυσπιστία στην πολιτική και γενικώς, βλέπουμε την καχυποψία και την δυσπιστία να είναι διάχυτες παντού.

Τι είναι η δυσπιστία; Μόλλον διαβολική συγγένεια με την απόγνωση!

Μπορεί μια κοινωνία να εξελιχθεί, να προχωρήσει στηριζόμενη στη δυσπιστία; Τα άτομα μπορούν. Οι κοινωνίες ποτέ!

Καμιά κοινωνία δύσπιστη και αναπόφευκτα κλειστή και απομονωμένη , δεν κατόρθωσε μέχρι σήμερα τίποτα σπουδαίο.

Ο πολίτης, αισθάνεται, όχι μόνο ότι απειλείται, αλλά ότι δε βρίσκει και τίποτα, δεν βρίσκει καμιά κοινωνική αξία πλέον, που θα άξιζε να υπερασπιστεί με κάθε θυσία, κι αυτό είναι το ακόμα πιο τρομαχτικό!

Πέραν των οικονομικών, θα χρεοκοπήσουμε και κοινωνικά; Μάλλον!

 Αν δεν κάνουμε κάτι απο μόνοι μας, τα πράγματα δεν θα γίνουν ποτέ καλύτερα  από μόνα τους. 

Αυτό που σκεφτόμαστε τελικώς ο ένας για τον άλλον αντικατοπτρίζει κι αυτό που είμαστε!

Homo homini lupus est...

0 άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι λύκος....

Νίκος

Read More

Όχι στο ξενόφερτο, ξενέρωτο, ξενόδουλο, φοβιτσιάρη, φλώρο, λεμέ, μπόμπο, φλούφλη, Άγιο Βαλεντίνο…

Ημέρα αγίου Βαλεντίνου  και οι βιτρίνες έχουν γεμίσει εδώ και μία εβδομάδα με ότι μπορείς να φανταστείς σε σχήμα καρδιάς. Κόκκινα μαξιλαράκια, σοκολατάκια και τούρτες, χρυσαφικά, ευχητήριες κάρτες, που οι περισσότεροι θα τρέξουν εκείνη την ημέρα να πάρουνε, για να δείξουνε τον έρωτα ή την αγάπη τους στον άνθρωπό τους.

Κάποιοι σκέφτηκαν πως υπάρχει μια μάζα ηλιθίων καταναλωτών την οποία έπρεπε με κάποιον τρόπο να απομυζήσουν..

Φτιάξανε λοιπόν μια καρικατούρα από τις στάχτες ενός μοναχού (μα πόσο γελοίο είναι να θεωρείς ως “προστάτη” έναν άνθρωπο ο οποίος δεν ένιωσε τί θα πει έρωτας) και είπαν να την “γιορτάζουν” μέσα στο Φεβρουάριο, μιας και αυτόν τον μήνα δεν υπάρχουν άλλες φτιαχτές θεότητες.

Και οι επικοινωνιολόγοι ειδαν ότι πουλάει καλύτερα ...ντυμένος στα κόκκινα

Τι κι αν έχεις σκοτωθεί την προηγούμενη μέρα, αν έχεις βρίσει χυδαία, αν έχεις κερατώσει, αν έχεις πληγώσει. Αυτή την ημέρα το γενικό πρόσταγμα της εμπορικής κατανάλωσης σου επιβάλλει να γιορτάσεις τον έρωτά σου. Άσχετα αν με την αδιαφορία σου, με τον εγωισμό σου, με τις υπερβολές σου, με την ζήλεια σου, με τα ψέματα σου, αρκετές φορές τον χρόνο δείχνεις το αντίθετο

Όλοι κοιτάνε το δέντρο και χάνουνε το δάσος. Κοιτάν να είναι τυπικοί σε αυτήν την ημέρα, και τις υπόλοιπες 364 του χρόνου ξεχνάνε τα πάντα (καλά ντε, αν βγάλουμε τις ονομαστικές εορτές και τα γενέθλια είναι λιγότερες). Τα πιο όμορφα σε αυτή την ζωή είναι τα απρόσμενα. Δοκίμασες ποτέ να πάρεις ένα δώρο στον άνθρωπό σου, μια ασήμαντη μέρα χωρίς γιορτές και «πρέπει», έτσι απλά για να του υπενθυμίσεις πόσο σημαντικός είναι; Δοκίμασες γενικότερα να το υπενθυμίσεις με τις πράξεις σου;. Η συνήθεια γίνεται μεγάλο κομμάτι της ζωής τους.

Συγχαρητήρια  λοιπόν σε εκείνους που στο όνομα του πιο τρυφερού συναισθήματος, του έρωτα, έρχονται και το κάνουν σούπα με το αίσθημα του καταναλωτισμού τους. 
Μετά το “καταναλώνω άρα υπάρχω” ήλθε το “καταναλώνω άρα ερωτεύομαι”...

Στη ζωή θέλει να είσαι μέσα σε όλα, να εχεις πάθος, ένταση, ρυθμό! Χρειάζεται να συμμετέχεις, να παθιάζεσαι, να φωνάζεις, να πανηγυρίζεις, να λυπάσαι και να χαίρεσαι. Να ζεις το κάθε τι έντονα!

Νίκος Τζαφέρης

Read More

Αγαπητοί μου φίλοι στο facebook και στη πραγματική ζωή...

Αγαπητοί μου φίλοι στο facebook και στη πραγματική ζωή... Έχοντας γενέθλια....
«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ότι έχω ζήσει έως τώρα…

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
-Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
-Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
-Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
-Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.
-Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
-Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.
-Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.  Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται… Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…
-Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση. Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους. Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους. Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους. Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
-Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
-Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων… Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.
-Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν… Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’όσες έχω ήδη φάει.
-Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

Εύχομαι και ο δικός σας σκοπός να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσετε  κι εσείς…»


Νικόλας Τζαφέρης ο εορτάζων....








Από τον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία)

Read More

Σταμάτα να εξαρτιέσαι από τους άλλους και θα πάψεις να τους φοβάσαι

Συχνά εξαρτιόμαστε περισσότερο από τους άλλους παρά από τον ίδιο τον εαυτό μας, και αγωνιζόμαστε με παράλογο τρόπο για την αποδοχή τους, λες και η αξία μας μπορεί να θεμελιωθεί μόνο από άτομα τα οποία ίσα που μας γνωρίζουν.
Το να δίνουμε τέτοια εξουσία στον περίγυρό μας γεννάει ανασφάλεια και μας κάνει να δημιουργούμε αρρωστημένους δεσμούς – στην πλειονότητά τους δεσμούς εξάρτησης – με τους ανθρώπους.  
Η μοναδική αναγνώριση που χρειαζόμαστε πραγματικά βρίσκεται μέσα μας. Αν δεν έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, αν δεν είμαστε σίγουροι γι’ αυτό που κάνουμε, πώς περιμένουμε να μας αναγνωρίσουν οι άλλοι;
Χρειάζεται να μάθει κανείς να αγαπάει τον εαυτό του, να τον παραδέχεται και να τον αποδέχεται με όλες τις ατέλειές του, οι οποίες, στην πραγματικότητα, είναι δρόμοι που περιμένουν να τους διανύσουμε. Μόνο έτσι θα πάψουμε να φοβόμαστε τους άλλους και δεν θα μας επηρεάζουν οι γνώμες τους.
Συχνά οι άλλοι ούτε που έχουν γνώμη για εμάς. Εμείς οι ίδιοι τυφλωνόμαστε από τη μανία να μάθουμε τι θα σκεφτούν…
Όπως μας θυμίζει ο Έρμαν Έσσε, κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τον κήπο του και φιλοτεχνεί νοερά την ακουαρέλα αυτού που επιθυμεί να είναι. Όταν παύουμε να εξαρτιόμαστε από τους άλλους, ανακαλύπτουμε ξαφνικά ότι είμαστε κύριοι της ζωής μας.




Allan Percy, Έρμαν Έσσε – 66 Μαθήματα Καθημερινής Σοφίας (εκδ. Πατάκη) – απόσπασμα
πηγή 

Read More